Dostawa materiałów fortyfikacyjnych – Tarcza Wschód

Zamawiający podtrzymuje stanowisko w zakresie wymogu posiadania znaku budowlanego B, Krajowej Deklaracji Właściwości Użytkowych, obowiązku przedłożenia świadectwa z badań akredytowanego laboratorium zgodnie z normą PN-EN ISO/IEC 17025 oraz dodatkowe badanie próbek. W przypadku braku normy zharmonizowanej (hEN) dla danego rodzaju prefabrykatu, zastosowanie normy PN-EN 13369 („Wspólne wymagania dla prefabrykatów z betonu”) jest wystarczające. Wymóg oznakowania znakiem budowlanym „B” oraz przedłożenia określonej dokumentacji wynika z konieczności zapewnienia zgodności wyrobów z przepisami krajowymi dotyczącymi wyrobów budowlanych oraz zapewnienia jednoznacznej identyfikowalności i odpowiedzialności producenta. Produkcja zgodna z normą PN-EN 13369 („Wspólne wymagania dla prefabrykatów z betonu”) oraz objęcie wyrobów certyfikowaną Zakładową Kontrolą Produkcji (ZKP) wraz z Deklaracją Właściwości Użytkowych (DWU), które stanowią wewnętrzne potwierdzenie jakości wyrobówi są elementami składowymi procesu certyfikacji, nie zastępują automatycznie wymagań określonych w zamówieniu, ponieważ przy braku oznakowania „B” nie można jednoznacznie potwierdzić wprowadzenia produktu do obrotu krajowego, a dla wyrobów seryjnych – wymaganej powtarzalności. Istnieje możliwość dopuszczenia stosowania rozwiązań równoważnych, jednakże niezbędne jest wykazanie, że oferowane wyroby spełniają wymagania określone w zamówieniu oraz zapewnienia co najmniej takiego samego poziomu jakości, trwałości i właściwości użytkowych, jak wyrobów oznakowanych znakiem budowlanym „B”. W zakresie dokumentów potwierdzających cechy i parametry wyrobów budowlanych Deklarację Właściwości Użytkowych (DWU) i Krajową Deklarację Właściwości Użytkowych (KDWU) należy traktować tożsamo, podobnie w przypadku znakowania znakiem budowlanym „B” i znakiem „CE”. Wykonanie badań laboratoryjnych próbek pobieranych wyrywkowo z każdej partii dostawy stanowi niezależną, od przeprowadzonych przez Wykonawcę, kontrolę jakości. Podyktowane jest koniecznością ograniczenia ryzyka dostarczenia wyrobów niespełniających określonych wymagań technicznych oraz potwierdzenia zachowania deklarowanych właściwości wyrobów, nie tylko na etapie produkcji, ale również transportu i dostawy. Badania te powinny być wykonane przez laboratorium posiadające akredytację zgodnie z normą PN-EN ISO/IEC 17025, według odpowiednich norm przedmiotowych właściwych dla danego zakresu badań. Na potwierdzenie spełnienia wymogów normowych dla kruszywa oraz klasy ekspozycji betonu XF1 wymagane jest przedstawienie Krajowej Deklaracji Właściwości Użytkowych (KDWU). Klasa wytrzymałości mieszanki betonowej C30/37 do produkcji prefabrykatów żelbetowych stanowi wymaganie minimalne – zastosowanie mieszanek o wyższej wytrzymałości jest dopuszczalne.

Zamawiający informuje, że z punktu widzenia Prawa Budowlanego system zapór inżynieryjnych zbudowany z jeży żelbetowych jest klasyfikowany jako budowla. Chociaż same jeże żelbetowe są prefabrykatami żelbetowymi, to jednak ich celowe rozmieszczenie, powiązanie z terenem i funkcją techniczno-użytkową sprawia, że tworzą one budowlę obronną. Tym samym, pomimo braku stałego związania z podłożem (brakiem fundamentów), z uwagi na ich masę, funkcję w systemie obronnym oraz celowe rozmieszczenie, należy pas jeży traktować jako obiekt budowlany. W związku z powyższym zasady znakowania oraz wystawiania Krajowej Deklaracji Właściwości Użytkowych (KDWU) kształtują się następująco: 1. Dokument odniesienia dla KDWU oraz znaku B Z uwagi na brak zharmonizowanej normy przedmiotowej dla tego konkretnego typu wyrobu, dokumentem odniesienia jest Krajowa Ocena Techniczna (KOT) wydana dla tego wyrobu przez uprawnioną jednostkę oceny technicznej. Krajową Deklarację Właściwości Użytkowych (KDWU) producent wystawia na podstawie uzyskanej KOT oraz wyników badań i ocen przeprowadzonych przez jednostkę badawczą.