Pranie z dezynfekcją bielizny i odzieży szpitalnej – Warszawa

Zamawiający dopuszcza.

Tak, Zamawiający uzna warunek opisany w SWZ za spełniony w przypadku złożenia dokumentu wskazanego powyżej.

Zamawiający dopuszcza.

Zamawiający dopuszcza dystrybutor wydający czysty asortyment o wymiarach: szerokość do 88 cm, wysokość do 199 cm, głębokość do 93 cm. Pozostałe parametry zgodne z OPZ.

Zamawiający pozostawia zapisy bez zmian. Po stronie Wykonawcy leży dobór środków i metod pralniczych gwarantujących zachowanie właściwości pranego asortymentu.

Zamawiający podtrzymuje zapisy SWZ. Biorąc pod uwagę, że ustawodawca w ustawie Prawo zamówień publicznych nie reguluje wszystkich kwestii związanych z naliczaniem kar umownych należy zastosować odpowiednio przepisy ustawy Kodeks cywilny (zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych) (dalej: „KC"). Zgodnie z art. 483 KC można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Zgodnie z wypracowaną doktryną i orzecznictwem: „Konieczną treścią ważnej klauzuli zastrzegającej karę umowną jest określenie sumy stanowiącej karę umowną w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego. Przy oznaczaniu kary umownej dopuszcza się posługiwanie obiektywnymi miernikami wysokości np.: ułamkiem wartości rzeczy lub ułamkiem sumy, jeżeli ustalenie tej kwoty jest wyłącznie zabiegiem arytmetycznym. Zastosowanie konstrukcji prawnej, zakładającej ustalenie w przyszłości podstawy naliczania kary umownej, nie jest zgodne z art. 483 § 1 w zw. z art. 58 § 1 k.c. Istotne jest, aby zarówno strony, jak i sąd rozpoznający sprawę byli w stanie obliczyć wysokość kary umownej, którą powinna być możliwą do ustalenia już w momencie zawarcia umowy, a jej wysokość nie powinna wymagać dowodzenia." [postanowienie SN z 29.09.2022 r., I CSK 798/22]. Także Rekomendacje w zakresie formułowania postanowień umów dotyczących kar umownych Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej wskazują, że: „Adekwatności kary umownej do skutków naruszenia zobowiązania sprzyja ustalenie jej wysokości w odniesieniu do wartości konkretnego zobowiązania, które zostało naruszone lub jego części (np. wartości niezrealizowanego elementu dostawy, etapu prac), a nie w oparciu o wartość całej umowy. Należy jednak pamiętać, że określona w taki sposób wysokość kary umownej powinna być możliwa do wyliczenia na podstawie samej umowy." W niniejszym przypadku nie jest możliwe zastrzeżenie skutecznej kary umownej liczonej na podstawie wartości brutto zakwestionowanej partii bielizny, ponieważ wartości te zostaną ustalone dopiero na podstawie oferty wybranej jako najkorzystniejsza - żadna ze stron nie jest w stanie wyliczyć kary umownej na podstawie samej umowy, bez sięgania do dodatkowych informacji, które mają charakter przyszły i niepewny.

Zamawiający podtrzymuje zapisy SWZ. Biorąc pod uwagę, że ustawodawca w ustawie Prawo zamówień publicznych nie reguluje wszystkich kwestii związanych z naliczaniem kar umownych należy zastosować odpowiednio przepisy ustawy Kodeks cywilny (zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych) (dalej: „KC"). Zgodnie z art. 483 KC można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Zgodnie z wypracowaną doktryną i orzecznictwem: „Konieczną treścią ważnej klauzuli zastrzegającej karę umowną jest określenie sumy stanowiącej karę umowną w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego. Przy oznaczaniu kary umownej dopuszcza się posługiwanie obiektywnymi miernikami wysokości np.: ułamkiem wartości rzeczy lub ułamkiem sumy, jeżeli ustalenie tej kwoty jest wyłącznie zabiegiem arytmetycznym. Zastosowanie konstrukcji prawnej, zakładającej ustalenie w przyszłości podstawy naliczania kary umownej, nie jest zgodne z art. 483 § 1 w zw. z art. 58 § 1 k.c. Istotne jest, aby zarówno strony, jak i sąd rozpoznający sprawę byli w stanie obliczyć wysokość kary umownej, którą powinna być możliwą do ustalenia już w momencie zawarcia umowy, a jej wysokość nie powinna wymagać dowodzenia." [postanowienie SN z 29.09.2022 r., I CSK 798/22]. Także Rekomendacje w zakresie formułowania postanowień umów dotyczących kar umownych Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej wskazują, że: „Adekwatności kary umownej do skutków naruszenia zobowiązania sprzyja ustalenie jej wysokości w odniesieniu do wartości konkretnego zobowiązania, które zostało naruszone lub jego części (np. wartości niezrealizowanego elementu dostawy, etapu prac), a nie w oparciu o wartość całej umowy. Należy jednak pamiętać, że określona w taki sposób wysokość kary umownej powinna być możliwa do wyliczenia na podstawie samej umowy." W niniejszym przypadku nie jest możliwe zastrzeżenie skutecznej kary umownej liczonej na podstawie wartości brutto zakwestionowanej partii bielizny, ponieważ wartości te zostaną ustalone dopiero na podstawie oferty wybranej jako najkorzystniejsza - żadna ze stron nie jest w stanie wyliczyć kary umownej na podstawie samej umowy, bez sięgania do dodatkowych informacji, które mają charakter przyszły i niepewny.

Zamawiający nie wyraża zgody.