Budowa przydomowych oczyszczalni ścieków – Gręboszów

Zamawiający nie wyraża zgody na zastosowanie oczyszczalni złożonej z kilku odrębnych zbiorników połączonych przewodami technologicznymi. Wymagane jest rozwiązanie, w którym zasadnicze komory procesu znajdują się w jednym zewnętrznym korpusie zbiornika. Wymaganie wynika z warunków realizacji inwestycji na rozproszonych, prywatnych nieruchomościach. Jeden korpus ogranicza powierzchnię zajętą przez urządzenie, zakres robót ziemnych oraz liczbę podziemnych połączeń pomiędzy oddzielnymi zbiornikami. Ułatwia również zachowanie wymaganych odległości od istniejącej zabudowy, uzbrojenia, ogrodzeń, dojść i innych elementów zagospodarowania działek. Zamawiający bierze pod uwagę także późniejszą eksploatację. Przy jednym korpusie kontrola, opróżnianie i czynności serwisowe są skoncentrowane w jednej strefie. Układ wielozbiornikowy wymaga dodatkowych włazów i przewodów pomiędzy zbiornikami, a ich położenie oraz szczelność muszą być utrzymane przez cały okres użytkowania, również przy nierównomiernym osiadaniu gruntu i sezonowych zmianach warunków wodnych. Ograniczenie liczby tych elementów zmniejsza zakres infrastruktury wymagającej kontroli i pozostawienia stałego dostępu na posesji. Zamawiający nie twierdzi, że oczyszczalnia wielozbiornikowa nie może osiągać wymaganej skuteczności oczyszczania. W niniejszym postępowaniu oceniane są jednak również cechy instalacyjne, serwisowe i eksploatacyjne, dlatego układ kilku odrębnych korpusów nie będzie uznany za równoważny z rozwiązaniem jednozbiornikowym. Zamawiający doprecyzowuje jednocześnie, że nie wymaga dokładnie dwóch komór. Jeden zbiornik ma posiadać co najmniej dwie komory technologiczne oddzielone przegrodą, przy czym dopuszcza się większą liczbę komór i odmienny podział ich funkcji wynikający z technologii producenta. Dopuszcza się również fabryczne spawanie, zgrzewanie lub skręcanie elementów korpusu, jeżeli po wykonaniu powstaje jeden kompletny zbiornik o potwierdzonej szczelności i wytrzymałości.

PFU pkt 2.2.1–2.2.10; wcześniejsze odpowiedzi nr 1, 2, 6, 7, 13–15 i 27. Aktualny PFU dopuszcza kompletne oczyszczalnie SBR w układzie jedno-, dwu- lub wielozbiornikowym, z co najmniej dwiema rozdzielonymi strefami technologicznymi. Dla układów z kilku zbiorników obowiązują warunki pkt 2.2.1a. Pozostałe wymagania PFU ocenia się łącznie dla konkretnego modelu i konfiguracji, niezależnie od producenta. Żaden producent, w tym XXX YYY, ani żaden model handlowy nie zostaje niniejszą odpowiedzią uznany z góry za zgodny z PFU. Każde zaoferowane urządzenie będzie weryfikowane według tych samych opublikowanych wymagań i na podstawie dokumentów identyfikujących konkretny model oraz konfigurację. Informacja handlowa o liczbie komór lub całkowitej pojemności nie potwierdza sama spełnienia pozostałych wymagań. Wcześniejsze zmiany poszerzyły dopuszczalne rozwiązania w zakresie materiałów, sposobów wykonania korpusu, liczby komór, podziału funkcji i faz SBR oraz doboru modeli. Obniżono także minima pojemności i zmieniono wymagania dotyczące przykrycia oraz energii. Nie oznacza to uchylenia pozostałych minimów wskazanych w aktualnym PFU. Wskazanie producentów mających w ofercie oczyszczalnie SBR nie zastępuje analizy łącznego spełnienia wymagań przez konkretne modele. Dokumenty potwierdzające rozeznanie rynku i uzasadnienie wymagań mogą zostać wskazane wyłącznie w zakresie ich rzeczywistego istnienia; nie stanowią one zamkniętej listy produktów dopuszczonych do postępowania.

PFU pkt 2.2.1, 2.2.1a i 2.2.10. Tak. Zamawiający dopuszcza kompletne układy SBR z dwóch lub większej liczby zbiorników, pod warunkiem spełnienia pkt 2.2.1 i 2.2.1a PFU. Co najmniej dwie rozdzielone strefy technologiczne mogą znajdować się w jednym korpusie albo w odrębnych zbiornikach. Schemat lub DTR producenta musi identyfikować model, funkcje zbiorników i przebieg połączeń. Skuteczność oczyszczania wykazuje się dla kompletnego układu; wynik reprezentatywny jest dopuszczalny, jeżeli można go prawidłowo odnieść do oferowanej konfiguracji. Projektant dobiera posadowienie do warunków gruntowo-wodnych i wykazuje stateczność, zabezpieczenie przed wyporem oraz ograniczenie różnic osiadania do wartości dopuszczalnych dla połączeń. Dopuszcza się wspólną płytę fundamentową pod zbiornikami albo inne posadowienie zgodne z instrukcją producenta. Przy wspólnej płycie projekt określa sposób podparcia korpusów i, w razie potrzeby, kotwienia. Należy zachować odstęp umożliwiający wykonanie i zagęszczenie obsypki oraz dostęp do połączeń w razie naprawy. Projekt i instrukcja określają sposób kontroli i udrożnienia odcinków z poziomu terenu oraz demontażu złączy przewidzianych do rozłączania przy typowej obsłudze. Dla pozostałych złączy wskazuje się lokalizację i dostęp naprawczy. Połączenia hydrauliczne wykonane na budowie, w tym przejścia przez ściany, podlegają próbie szczelności przed zakryciem. Przy odbiorze każdej instalacji wielozbiornikowej sprawdza się protokół, zgodność połączeń ze schematem i dostępność punktów obsługi; podczas rozruchu sprawdza się przepływ, transfer i recyrkulację przewidziane w cyklu SBR. Dokumenty właściwości wyrobu składa się według SWZ i pkt 2.2.10.

Zamawiający częściowo uwzględnia wniosek. Dotychczasowe minimalne pojemności zostają obniżone, natomiast Zamawiający podtrzymuje zasadę określenia minimalnej pojemności całkowitej oraz minimalnej pojemności części wstępnej/buforowej. PN-EN 12566-3 nie określa jednej obowiązkowej pojemności geometrycznej dla danej liczby RLM. Wartości przyjęte przez Zamawiającego stanowią dodatkowy wymóg eksploatacyjny związany z buforowaniem nierównomiernego dopływu ścieków, gospodarką osadową, stabilnością procesu biologicznego oraz zapewnieniem rezerwy hydraulicznej. Zamawiający ustala następujące minimalne pojemności całkowite: 2,5 m3 dla 1-3 RLM lub Qd do 0,45 m3/d; 3,5 m3 dla 4-5 RLM lub Qd 0,60-0,75 m3/d; 4,5 m3 dla 6-8 RLM lub Qd 0,90-1,20 m3/d. Minimalna pojemność części pełniącej funkcję wstępnego oczyszczania, buforowania i magazynowania osadu wynosi odpowiednio 1,25 m3, 1,8 m3 oraz 2,5 m3. Przy ocenie spełnienia tego wymagania Zamawiający będzie przyjmował pojemność nominalną wskazaną przez producenta w dokumentacji technicznej oferowanego modelu. Odpowiednie zapisy PFU zostaną dostosowane do powyższych wartości.